مقاله راجع به قانون اساسی

قانون اساسی عالی‌ترین سند حقوقی یک کشور و راهنمایی برای تنظیم قوانین دیگر است. قانون اساسی تعریف کنندهٔ اصول سیاسی، ساختار، سلسله مراتب، جایگاه، و حدود قدرت سیاسی دولت یک کشور، و تعیین و تضمین کنندهٔ حقوق شهروندان کشور است. هیچ قانونی نباید با قانون اساسی مغایرت داشته باشد.


به عبارت دیگر، قانون اساسی قانون تعیین کنندهٔ نظام حاکم است، قانونی که مشخص می‌کند قدرت در کجا متمرکز است، روابط این قدرت حاکم با آزادی‌ها و حقوق افراد ملت چگونه است و این قوای حاکمه اعم از قوه مجریه، قوه مقننه و قوه قضائیه چه اقتدارات و مسئولیت‌هایی در برابر ملت دارند.


علاوه بر این، قانون اساسی مضامینی مانند بیرق ملی، سرود ملی، نشان ملی، پایتخت کشور و اصول حاکم بر سیاست‌های اقتصادی، برنامه‌های فرهنگی و روابط خارجی کشور را مورد توجه قرار می‌دهد.


رسیدن به مرحله تدوین قانون اساسی در یک کشور،نشانگر رشد و تکامل جامعه و مردم آن است. تصویب اولین قانون اساسی پس از استقلال افغانستان در زمان امان الله خان به تاریخ 20 حمل 1302(19 اپریل 1923) تحت عنوان نظامنامه اساسی افغانستان بوجود آمد. این نظامنامه از جانب هشتصد نفر از ارکان دولت و سران قبایل که شاه در جلال آباد به نام لویه جرگه دعوت شده بودند،به تصویب رسید.


به موجب این قانون اساسی که مرکب از 73 ماده بود، برای بار اول در تاریخ افغانستان قدرت شاهی توسط قانون و موسسات سیاسی مثل هییت وزرا، شورای دولت و محاکم محدود گردید و یک رشته از حقوق سیاسی افراد مثل آزادی بیان و نشرات یا مصونیت مسکن و محرمیت مکاتبات تامین شد.


قانون اساسی کنونی افغانستان در برهه بسیار مهم از تاریخ کشور عرض وجود نموده است، دورانی که کشور چند دهه جنگ و خشونت را پشت سر گذاشته، دورانی که مردم رنج و عذاب فراوانی را تحمل کرده اند.


این قانون اساسی در سال 1382 ه ش توسط نمایندگان مردم  در لویه جرگه قانون اساسی به تصویب رسید و این سند حقوقی- سیاسی دارای دوازده فصل و 162 ماده می باشد.